مِنهُ الأَنوَارُ ، وَأجْرَى فِيهِ نُورَهُ الَّذِى نُوِّرَتْ مِنهُ الأنوارُ ، وهو النُّورُ الَّذِى خَلَقَ مِنْهُ مُحَمَّداً وعَلِيّاً . . « 1 » . خدا بود وقتى كه « كان » نبود پس كان و مكان را آفريد و نور الانوارى كه انوار از آن نورانى شدند خلق كرد و در آن نورش را كه همه انوار از آن نورانى شدند جارى ساخت و آن نورى است كه محمّد و على را از آن پديد آورد . و در روايت ديگرى فرمود : يا على ! من و تو از يك نور آفريده شده‌ايم سپس آن نور در پشت آدم قرار گرفت تا در پشت عبدالمطلب دو بخش شد : بخشى در پشت عبداللّه قرار گرفت و بخشى هم در پشت ابوطالب « 2 » . به اين خاطر هيچ نور و روحى با پيامبر صلى الله عليه و آله مأنوس‌تر از نور و روح علوى نبود و حضرت حق ، شب معراج به سبب اين انس با صداى وجود مبارك اميرمؤمنان عليه السلام با حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله سخن گفت و به همين جهت بين محمّد و على عقد اخوت و برادرى بست تا اين اخوت و برادرى و يگانگى در عالم خلق و جهان طبيعت نيز بروز و ظهور پيدا كند و به اين علت به او مىفرمود :

--> ( 1 ) - الكافى : 1 / 441 ، باب مولد النبى ووفاته ، حديث 9 ؛ بحار الأنوار : 15 / 24 ، باب 1 ، حديث 46 . ( 2 ) - « عن عيسى ابن أحمد بن عيسى عن أبى الحسن العسكارى عن آبائه عن أمير المؤمنين اهل بيت عليهم السلام قال : قال النبى صلى الله عليه و آله : يا على ! خلقنى اللّه تعالى وأنت من نور اللّه حين خلق آدم فأفرغ ذلك النور فى صلبه فأفضى به إلى عبد المطلب ثم افترق من عبد المطلب أنا فى عبداللّه و أنت فى أبى طالب » بحار الأنوار : 5 / 13 ، باب 1 ، حديث 15 .